واژه‌هایی از کجا؟

کوچولو بودیم، بهمون میگفتن هیچ وقت چیز سفتو با دندونات نگیر. میشکنن. بزرگ شدیم، نفهمیدیم واسه این بود که یادمون باشه آدم سفتو با قلبمون نگیریم، میشکنه.

بعله… این طوریاست پسرم… وقتی همه چیزت تو رو هیچیزش ندونه… دلت این طوریه که میشکنه… به همین سادگی.

این را همیشه یادت بماند، به اندازه ی کافی پل وجود دارد که خَرَت بخواهد از روی آنها رد شود.

خدایا، این همه سنگینی را از دوش دلم بردار… خدا را خوش نمی آید هر شب هر شب گریه… بر نمی داری؟ باشد، اشکالی ندارد. ولی چرا سنگین ترش می کنی؟! سنگین ترش می کنی؟ عیبی ندارد، اما کمکم کن تحملش کنم. کمک نمی کنی؟ باشد… یک روز به هم می رسیم. توی چشمت نگاه می کنم، می گویم خیلی بی معرفتی. خیلی.

این حق من نبود…

بهتر است یاد بگیریم مشکلات و غم هایمان را بتوانیم در دل خودمان نگه داریم. تجربه نشان داده معمولاً آدم ها برای درد دل همدیگر اهمیتی قائل نمی شوند.