لینوکس و من

سابایون Sabayon در نگاه اول خیلی عمیق به نظر می رسه! (شاید هم باشه!). DVD به صورت live هست و چند تا option برای boot داره. اولیش رو که بزنید در هنگام بوت شدن یه موزیک براتون پخش می کنه. اما من سرم درد گرفت… پیش نهاد میکنم گزینه بدون موزیک رو بزنید…

سابایون بالا میاد. با پوشش گنوم! فعلاچیزی غیر عادی نیست… میبینم که آره همون طور که انتظار می رفت از نیاز های اولیه بشر یعنی پخش mp3 و فیلم ها پشتی بانی می کنه.

شروع میکنم به نصب کردن سابایون… محیط نصب خیلی سبک و ساده میاد. زبان و کیبرد رو انتخاب می کنید. و بعد نوع سابایون رو برای نصب انتخاب می کنید. سه تا گزینه داره: گنوم، مدیا سنتر، معمولی! با انتخاب گنوم در مرحله بعد لیست کلی بسته ها رو میتونید برای نصب شدن یا نشدن انتخاب کنید. مرحله بعدی برنامه های مربوط به شبکه مثل nfs و samba رو انتخاب می کنید… و بعد پارتیشن بندی. از این جاش خیلی خوشم اومد. توی اوبونتو و پارسیکس خیلی طول می کشید تا برنامه پارتیشن بندی ظاهر بشه و بعد از هر گونه تغییر پارتیشن ها باز یه وقفه ایجاد میشد. اما توی سابایون نه، خیلی سریع همه چیز اتفاق میفته! مرحله بعد تنظیمات گراب رو انجام میدین و بعد انتخاب زمان… در مرحله بعد میتونید user ها رو اضافه کنید. (که به جز administrator یکی دیگه اظافه کردم اما اظافه نشد!) این جا میتونید پسورد جناب root رو هم تعیین کنید. و مرحله بعد آغاز نصبه… اینجا ۱۵ دقیقه طول کشید… سرعت بوت شدن در همون حد اوبونتو هست. کم و زیادش محسوس نیست…

خب… داستان از این جا شروع می شود…

سابایون بوت می شود، اما رابط گرافیکی نمی آید! oh shit! در همون حالت متنی login کردم. کلی کلنجار … و سرانجام با دستور sudo killall gdm و بعد gdm start رابط گرافیکی خبر مرگش آمد…

خب… اولین قدم این است که چگونه به اینترنت وصل بشویم؟! dialup رو که باید بی خیال شد تا زمانی که درایور مودم رو نصب کرد… اما ADSL… خب، دستور pppoeconf کار نمی کند… اما خوش بختانه network manager هست و میشود یک کاری کرد… و سر انجام متصل گشتیم…

جناب گوگل بفرمایید چرا سابایون این بازی را در ابتدا در آورد؟ جناب گوگل راه نمایی کردند و مشکل حل شد! به این طریق:

sudo gedit /etc/conf.d/splash

در فایلی که باز میشود عبارت SPLASH_VERBOSE_ON_ERRORS=”yes” را به no تغییر می دهیم. این کار مثل این که باعث میشه در صورت وجود خطا هنگام بوت شدن، سابایون نره توی حالت متنی.

خب! بنا بر نیاز های من (!) که یکیشون کانکت شدن به اینترنت از طریق ترمینال هست، دنبال راه حل این کار گشتم. بسته ی rp-pppoe این کار رو باید انجام بده. نصبش کردم. اما یه مشکلی هست: بعد از ساختن کانکشن با sudo /usr/sbin/rp-pppoe-setup و شروع اون کانکشن با sudo /usr/sbin/rp-pppoe-start به اینترنت وصل میشه ها، اما سایتی رو باز نمیکنه (حتی ping هم نمی کنه) نمیدونم مشکل کجا است… کسی میدونه احیانا؟!

حالا وقت جینگولک بازی های compiz میرسه! خیلی شاد و خوش حال compiz fusion icon رو اجرا کردم تا compiz فعال شه. فعال شد، اما border های پنجره ها غیب شد!!! خلاصه می کنم… گشتم و گشتم تا اینکه فهمیدم باید این پلاگین ها رو قبل از این که compiz رو فعال کنم باید تیکشون رو فعال کنم:

window decoration – resize window – move window  اگر میخواید از تم های emerald که واقعا خوشگل هستن استفاده کنید، روی compiz fusion icon کلیک راست کنید و از قسمت select window decorator گزینه emerald رو انتخاب کنید. و بعد میتونید تم های emerald رو انتخاب کنید و لذت ببرید.

در حال حاضر مشکل فعلی من scheduled task هست که نمیدونم چه طوری توی sabayon راش بندازم. به علاوه دستور کانکت شدن به اینترنت از طریق ترمینل…

کسی میداند چگونه؟!

برچسب‌هاسابایون

تصمیم گرفتم یه توزیع دیگه رو امتحان کنم. از اون جایی که از KDE خوشم نمیاد (بحث تعصب نیست، خوشم نمیاد، لوسه! خیلی بیش از حد تنظیمات غیر ضروری داره) دنبال توزیعی گشتم که پیش فرضش GNOME باشه. در درجه اول Linux Mint رو پیدا کردم. دیدم اوه چه چیز باحالی، گویا از نیازهای اولیه ی بشر در لینوکس پشتیبانی میکنه (codec و غیره). بعد دیدم مبتنی بر اوبونتو میباشه! گفتم چه کاریه! اوبونتو که دارم به این خوبی داره کار میکنه! (هرچند بعضی مواقع یهو هنگ میکنه اعصاب آدمو میریزه بهم. یا آپگرید که میکنی میزنه خراب میشه بالا نمیاد! به قول جادی اوبونتو پایداری لینوکس رو برده زیر سوال). در درجه دوم گفتم ببینم این Mepis که میگن چیه؟ که اون متاسفانه KDE بود… چاکرا هم که این همه سر و صدا کرده، اونم… (آقا میدونم میشه GNOME هم نصب کرد. ولی کی میره این همه راهو!)

تا اینکه چشمم به جناب Sabayon افتاد! همین طور که ویژگی هاش رو می خوندم ، به سازندش درود می فرستادم… و تصمیم گرفتم Sabayon رو بگیرم و نصب کنم. نسخه GNOME تقریبا ۱٫۷ گیگابایت تشریف دارند. سه چهار روزی طول خواهد کشید تا دانلود شود. همین طور که سه چهار روزی طول خواهد کشید که پست شود (اگر بخرمش).

حالا آرام آرام دور تازه ای از سر و کله زدن های من با لینوکس آغاز خواهد شد… اگر Sabayon تونست رضایت بنده رو جلب کنه، باید بیرق اوبونتو را از وبلاگ پایین کشید… (منظور Header رو عوض کنم ;) )

sourceforge.net مگه محل نرم افزار های آزاد نیست؟ مگه هر کسی حق نداره به نرم افزار آزاد دسترسی داشته باشه؟ این که دیگه ربطی به سیاست و این حرفا نداره! آقا جان پس چرا به منی که از ایران هستم اجازه ی دانلود نمی ده؟!! این دیگه خیلی مسخره است! اعصابم خورد شد وقتی اینو دیدم:

یک فایل متنی داریم. آت و آشغال زیاد داره. اما کلی ایمیل توش هست که ما به اونها نیاز داریم. (حالا به چه دلیل بماند! نیاز داریم دیگه آقا جان! نیاز هم که مادر اختراع است!) البته ما اختراع نمیکنیم. ما کشف میکنیم!! ما یعنی من!

perl -wne’while(/[\w\.]+@[\w\.]+/g){print “$&\n”}’ ‘/textfile.txt’ > /email-list.txt

دستور بالا یک فایل به شما میده که در هر خط یک ایمیل وجود داره. حالا میخوایم بعد از هرایمیل، یه کاما بذاره که بشه اونارو توی compose گذاشت و ایمیل زد بهشون. با این دستور:

awk -F”,” ‘{ if( NR == 3 ) { val=$2 }  if( NR <= 3 ) { print } else {print val”,”$0} }’ /email-list.txt > /new-email-list.txt

والله بنده اصلا نمیدونم این دستورات چی هستن! من فقط search کردم پیداشون کردم و استفاده کردم دیدم کار میکنه. پس اینجا نوشتم تا شما هم اگه نیاز داشتین ببینین. فلسفه ی این دستور ها باشد برای کسانی مثل جادی که اینکاره هستن! ما سر در نمی آوریم! ما یعنی من!

تا حالا خواستین یه کلمه یا یه جمله رو بدونید تو کدوم فایل شما است بعد یکی یکی فایل ها رو باز کنید و بگردید دنبالش؟! خیلی زمان میگیره. مگه نه؟ خب با این دستور، هر عبارتی رو که بخواید توی هر فایلی براتون جست و جو میکنه. اگه در مسیری باشید که این دستور رو اجرا میکنید میره همون جا رو میگرده.

find -type f -exec grep -H ‘YOUR STATEMENT’ {} \;

اما اگه بخواید در کل کامپیوتر بگرده، اینجوری میشه:

find / -type f -exec grep -H ‘YOUR STATEMENT’ {} \;

میتونید آخرش هم بنویسید > /home/resault.txt که نتایج رو براتون تو یه فایل ذخیره کنه.

یه سری کارا هست که اتفاق میفته که لازم میشه شما یه ایمیج رو که مخصوص فلاپی است روش رایت کنید!!! این فایل ها img هستن و با WinImage میشه توی ویندوز این کارو کرد. اما توی لینوکس (در اینجا اوبونتو) با این دستور میشه اینگارو کرد:

dd if=/home/amin/Desktop/super_grub_disk_english_floppy_0.9799.img  of=/dev/fd0 bs=1024 conv=sync ; sync

فایل ایمیج رو میبینید؟ یه چیزیه که گراب رو روی فلاپی نصب میکنه. (دارم سعی میکنم برای اون نسخه ای که روی هارد اکسترنال از اوبونتوی خودم نصب کردم یه فلاپی یا cd از گراب درست کنم تا توی هر کامپیوتر دیگه ای که نمیشه به BIOS دسترسی داشت بشه ازش استفاده کرد. اگه شما راهی بلدید بگید خوش حال میشم.

این هم دستور ساخت ایمیج از فلاپی:

dd if=/dev/fd0 of=image

این میدونید به درد کیا میتونه بخوره؟! به درد کسایی که نرم افزاری خریدن که قفلش روی فلاپیه و برای هر بار استفاده باید قفل رو از فلاپی به سیستم انتقال بدن. پس با تعویض سیستم عامل قفل هم هوتوتو! میشه اینجوری قفل رو هم روی فلاپی داشت. چون اینجور چیزا رو نمیشه با یه کپی پیست ساده انجام داد. نمیدونم چرا!

برچسب‌هاfloppy

سلام! قبلا گفتم که چه جوری بین دو تا اوبونتو اینترنت رو به اشتراک بذاریم. خیلی دوست داشتم تا فایل ها و فولدرها رو هم به اشتراک بذارم. اما نمیشد. بنا بر اعتقاد من که کار نشد نداره، بالاخره شد! حالا بیاید ببینیم چه طوری…

اولا که این بسته ها رو توی هردو تا کامپیوتر نصب کنید: nfs-kernel-server و nfs-common.

مسئله: میخواهیم فولدر /home/user1/share را در کامپیوتر  ۱۹۲.۱۶۸.۰.۱ با کامپیوتر  ۱۹۲.۱۶۸.۰.۲ به اشتراک بذاریم.

راه حل: از کامپیوتر ۱ که اون فولدر توش هست، این دستور را به اجرا در آورید: sudo gedit /etc/exports و یک عدد فایل متنی برایتان باز میشود که داخلش چیز هایی نوشته است. شما این خط را (با احتساب تغییرت IP لازم) به آخر این فایل اضافه کنید:

/home/user1/share 192.168.0.2(rw,sync,no_subtree_check)

و بعد از اینکه save کردید، دستور زیر را در کامپیوتر اول به اجرا درآورید:

sudo /etc/init.d/nfs-kernel-server restart

سپس در کامپیوتر دوم، یک فولدر (که میتواند هر جای دلخواه دیگری باشد) بسازید. من اینو ساختم:

sudo mkdir /mnt/share

حالا باید اون فولدرِ به اشتراک گذاشته شده رو توی کامپیوتر دوم mount کنیم. پس در کامپیوتر دوم:

sudo mount 192.168.0.1:/home/user1/share /mnt/share

تموم شد! حالا اون فولدر به اشتراک گذاشته شده. خیلی زیبا است نه؟!! اگه به مشکلی در مورد nfs بر خوردید اول به این سایت یه سری بزنید.

برچسب‌هاshare, شبکه

یه side bar برای گنوم وجود داره به نام screenlets. خیلی خوب و راحته. کسایی که گله می کردن که Gnome چرا مثل KDE از این sidebar ها نداره، بفرمایین. لذت ببرین. من نصبش کردم. این هم یه عکس از دسکتاپم که یه نمونه باشه:

اون یه ساعته و زیرش یه کاغذ یاد داشت و سومی هم فید خوان. که گذاشتم دیدگاه های وبلاگمو چک میکنه. خیلی چیزای دیگه هم داره. برای جیمیل، برای pidgin، رادیو، یوتیوب و … و … و … نصب و استفادش خیلی راحته. از داخل خود سایتش میتونید راهنمایی بگیرید.

برچسب‌هاgnome, screenlets, sidebar

سلام. مقدمه ی قضیه از این قراره که یکی از اعضای خانواده یک عدد لپتاپ خرید و ما روش لینوکس ریختیم و کلیه ی درایورهاش هم درست شد به جز درایور مودم و finger print . مدتی بود میخواستم لپتاپ و کامپیوتر دسکتاپ رو که هر دو اوبونتو دارند شبکه کنم تا همزمان بتونن از اینترنت بهره مند بشوند! خب از اون جایی که بنده چیز چندانی از مفاهیم تنظیمات شبکه ها نمی دونم و تا حالا این کارو نکردم، مشکل به نظر می رسید. اون هم توی لینوکس. باز ویندوز بود چهارجا آدمو راهنمایی می کرد، این که هی باید توی اینترنت بگردی… ماشا الله منابع فارسی هم که ریخته همین جوری…اصلا روسی هم سرچ کنی برات فارسی میاره از بس زیاده…

چند بار تلاش کردیم و نشد و کار را رها کردیم. اما دیشب تصمیم گرفتم تا مشکل رو حل نکردم از جام بلند نشم… که بالاخره حل شد و من بسیار راضی و خوش حال هستم. خواستم همون دیشب توی وبلاگ هم بنویسم که باز یه نفر پاشو گذاشت روی سیم، اینترنت مملکت از عرش به مرکز هسته ی زمین سقوط نمود…

و اما اصل ماجرا

هدف: به اشتراک گذاشتن اینترنت ADSL بین دو کامپیوتر دارای اوبونتو

over view! : یک مودم ADSL داریم که یه پورت usb داره و یه پورتی که به کارت شبکه وصل میشه. یک pc داریم که با usb به این مودم وصله و به اینترنت دست رسی داره و یک کارت شبکه ی onboard هم داره. یک لپتاپ داریم که اونو بوسیله کابل شبکه ای که همراه مودم بود، به کارت شبکه ی pc وصل کردیم.

خب، بسم الله الرحمن الرحیم… firestarter رو توی هر دو کامپیوتر نصب بفرمایید. و آن را اجرا بفرمایید. این تنظیماتی است که بنده در pc به ایشان وارد کرده ام:

و در لپ تاپ هم تنظیماتش به گونه ایست که به جای ۱۹۲.۱۶۸.۰.۱ مقدار ۱۹۲.۱۶۸.۰.۲ داده شده و و اون بالا برای device ها هردو یکی هستند eth0 چون هم اینترنت (که قراره بیاد) و هم شبکه ی داخلی از کارت شبکه هه هستند دیگه!

این network manager مال pc رو باز می کنیم و یک wired connecion با تنظیمات زیر می سازیم:

اون DNS severs رو میبینید؟ از اینجا میتونید پیداش کنید که چنده: فایل /etc/resolv.conf

و پر واضحه که توی لپتاپ هم همین کارو بکنید و  اون توضیح درمورد IP رو هم اینجا باید اعمال بفرمایید.

خب. حالا یک بار برای هر دوتا کامپیوتر این دستور رو اجرا کنید تا تنظیمات بازخوانی بشن:

sudo /etc/init.d/networking restart

طبق منابع حاضر در اینترنت الآن دو تا کامپیوتر باید به هم وصل باشن و باید لذت ببریم. اما در عمل برای من این جوری نبود! ping نمیشدن به هم. تا این که این تنظیمات رو

iface eth0 inet static
address 192.168.0.1
netmask 255.255.255.0
broadcast 192.168.0.255

در فایل /etc/network/interfaces گنجاندم و دستور قبلی رو اجرا کردم و دیدم که اه چه جالب! ping شدن و اینترنت هم کار کرد!

حالا متخصصان امر بیشتر در این زمینه اگر توضیحی دارند در کامنت ها بفرمایند. بنده همین یه ذره چیز میز را سر درآوردم برایتان نوشتم.

آهان یه نکته، بعد از اینکه اینترنت share شد، هی این یارو firestarter میگفت از فلان IP درخواست شده حال ندارم جواب بدم و اینترنت لپتاپ رو قطع میکرد! بهش دستور دادیم از این IP ها به گرمی استقبال کن مردک! (توی قسمت policy اون IP ها رو به عنوان چیز معرفی کنید… یعنی مجاز…)

حالا سوال بنده این است که اگر یک folder را share کردیم، چه جوری از اون یکی کامپیوتر بهش دسترسی پیدا کنیم؟! چون share که میشه، امانمیدونم از اون ور چه جوری پیداش کنم! :D

برچسب‌هاinternet sharing, شبکه

باورتون نمیشه! سیستم عامل دستگاه خودپرداز یه بانک (دولتی) ویندوز ۹۵ بود!!! خودم با چشمای خودم دیدم!!!

ای کسی که پایبند به اصول هستی…. بی خیـــــــال…. xp داره از رده خارج میشه تو هنوز ۹۵ داری؟؟؟ اونم واسه یه همچین چیزی که باید ۲۴ ساعته پاسخگو باشه؟!!! that’s a shame