- انسان ها هنوز دلشان خوش است…

+ برویم.

ـ برویم.

تو؟ باغ نداری. اما او به تو احتیاجی ندارد. راحتش بگذار… برو.

فرزندم، تولد دوباره ات را جشن بگیر، در خاکستر خاطره های سوخته ات نمان، پر بکش، و خاطره ی پرواز را دوباره پیدا کن. باران را ببین، قطره هایش اشک های ققنوس هایی هستند، که پرواز می کنند و بی دریغ برایمان می فرستند تا مرهمی باشد برای زخم هایمان… پرواز کن… شاید تو آخرین ققنوس باشی…

من رفتنی ام… نه از این دنیا. از خودم… از تو…

مرا می برند… با غل و زنجیر… از میان دشت ها… مرا می برند… با غل و زنجیر… نه به دست و پایم، به قلبم… به روحم…

روزی روزگاری، گذرت به قاصدک ها افتاد، مرا ببخش…

ـ چه بلایی سر این کاخ آمده؟!

+ آن بالا را ببین… تقریبا به ارتفاع آن درخت کاج، آن جا اتاق یکی از کسانی بود که مدت ها در این کاخ زندگی می کرد. آن طرف هم اتاق یکی دیگر از آدم های این کاخ بود… ا» جا.. آن جا… آن گوشه… …

آن محوطه ی سوخته را ببین… آنجا حیاط کاخ بود. درخت هایش را ببین که همه سوخته اند. هیچ چیزی از آن همه سرسبزی باقی نمانده است… می بینی چه به روز این کاخ آمده است؟ حتی اندازه ی یک نفر هم سقفی نمانده تا بشود زیرش ایستاد…

- چه طور شد که این اتفاق افتاد؟

+ آن ردّ پا را می بینی که همه جا هست؟ آن ردّ پای آخرین کسی است که این جا بود. او آمد… همه جای کاخ را دید. مدت ها در آن ماند، و آخر سر رو به کاخ کرد و گفت: تو فرقی با یک کلبه نداری… آن گاه تمام کاخ فرو ریخت… همه اش…. یکجا…

ـ این همه اطلاعات را از کجا می دانید؟

+ این جا قلب من است…

شیطان! من غرورت را تحسین می کنم، که نخواستی برای آدم سجده کنی. اما حماقت کردی… شما می توانستید دوستان خوبی برای هم باشید.

من قدرت خدا را هم تحسین می کنم، چرا که می توانست شیطان را مجبور به سجده کند. اما نکرد…

اما غرور آدم را … تف به غرور تو ای آدم. می توانستی آن لحظه که خدا دستور داد همه ی عالم به تو سجده کنند، به او بگویی لازم نیست این کار را بکند. اما فقط نشستی و تماشا کردی… خیلی برایت لذت بخش بود که یک نفر را به خاطرت داشتند نابود می کردند نه؟ همان جا خدا باید می فهمید تو بیماری روانی داری. اما این را زمانی فهمید، که به تو گفت برایش سجده کنی، در حالی که تو به فکر شکمت بودی…

پادشاه سرش را بالا آورد و فقط آن مرد را نگاه کرد.

قربان، باید برگردیم، هیچ سربازی نمانده است، هیچ امیدی نیست. خودتان هم که قلبتان مجروح است. باید برگردیم…

اشک در چشمان پادشاه حلقه زد… سپس آرام و لرزان گفت: نخواست مرا ببینید؟

آن مرد جوابی نداشت بدهد. تنها سرش را پایین انداخت… قطره ای اشک از چشمانش سرازیر شد و روی زمین افتاد…

پادشاه بلند شد. و به بیرون خیمه رفت… رو به آن شهر ایستاد. سرش را بالا گرفت. سینه اش را صاف کرد و با افتخار به شهر چشم دوخت… به شهری که نتوانسته بود فتحش کند…

و آنگاه، به سوی سرزمین خویش بازگشت…

و خدایی که در سرزمینش، آفریدگانش عاشق می شوند.

خدای من خدای دومی است… با خدای آنها کاری ندارم…

درد آنجاست که ندانی، و اشتباه کنی، اشتباهی که زندگیت را از آسمان به زمین بیندازد.

درد آنجاست که نخواهی چیزی را از دست بدهی، اما جلوی چشمانت دارد می رود، و از تو هیچ کاری، ساخته نیست…

درد آنجاست که با وجود همه ی غرورت ، زانو زده باشی، اما باز هم بخشیده نشوی…

درد آنجاست که کارت به جایی برسد از شب متنفر شوی…

درد آنجاست که بالشتت شب ها خیس باشد…

درد آنجاست که هیچ کس نیست، که هیچ کس نیست بگوید بگذار اشکهایت را پاک کنم…

درد آنجاست که سقف اتاقت جای چشمانی را که باید به آن ها خیره شوی، بگیرد.

درد آنجاست که افتاده ای و هیچ کس نیست بگوید “بلند شو مرد”.

درد آنجاست که قلبت دو روز تمام تیر بکشد، و تو خوش حال باشی از اینکه به زودی خواهد ایستاد…

درد آنجاست که آرزویی داشته ای که می توانست برآورده شود، اما نشد…

درد آنجاست که…

درد آنجاست که دیگر نتوانی بنویسی درد کجاست…

درد درون من است. درون دستان فقیرم. درون چشمان محرومم. درون پاهای خسته ام. درون روح خاموشم…