واژه‌هایی از کجا؟ » نوشته دیگران

نفس عمیق

امین — Thu, 01 Jul 2010 18:20:11 +0000

وقتی ناگفتنی ها هم ته می کشند، یعنی حال آدم ها خیلی بد است…

ماهی پری

…

امین — Tue, 29 Jun 2010 10:07:48 +0000

به دارالحکومه که رسید، بی‌درنگ کسی را به مسجد فرستاد. فرستادۀ علی(ع) در قاب درِ مسجد ایستاد و فریاد زد: اجِبْ مولاک. ابوالاسود دوئلی، برخاست و خود را به دارالحکومه رساند.

از علی شنید: از این ساعت، تو قاضی کوفه نیستی. مات و مبهوت پرسید: خیانت کرده‌ام یا جنایت؟ گفت: هیچ‌کدام. پرسید: من را که شیخ بصری‌ها بودم به کوفه خواندنی و سمت قضا دادی. اکنون به کدامین جرم، مسند قضا را از من که همۀ عمر تو را مدح گفته‌ام، می‌گیری؟

گفت: از کنار مسجد می‌گذشتم. تو را دیدم که با مردی متهم، سخن می‌گفتی و جرم‌های او را می‌شمردی. صدای تو بلندتر از صدای او بود. والسلام.

+ +

ع. شریعتی

امین — Sun, 11 Apr 2010 18:04:36 +0000

دنیا را بد ساخته اند. کسی را که دوست داری، تو را دوست نمی دارد. کسی که تو را دوست دارد، تو دوستش نمی داری. اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئین هرگز به هم نمی رسند. و این رنج است.

پ.ن: دکتر، میدونی، حرفتو قبول نداشم. اما حالا میگم خدا بیامرزدت. این حرفتو باید با طلا نوشت.

بازی رابطه ها

امین — Sun, 04 Apr 2010 15:23:40 +0000

رابطه ی هر دو نفری، مثه یه هَنگ-مَن می مونه.
کافیه اشتباهاتت زیاد شه. و بعد، واقعن یه روزی می رسه که می بازی.
می فهمی منظورم ُ؟
آدم ِ کامل می شه، و تو هنوز کلمه رو پیدا نکردی..
و مهم ِ که آدم این ُ بدونه. به نظرم اگه این ُ یادمون باشه، خیلی از مشکلات خانوادگی، خیلی از مشکلات تو دوستی ها پیش نمیاد..

[منبع]

به کجا چنین شتابان…

امین — Tue, 02 Mar 2010 20:39:15 +0000

واژه های زیر، از دل ایشان بیرون آمده اند. هر چند همه ی شعر ها و نوشته هاش قشنگ و دلنشین هستن، اما این یکی خیلی به دلم نشست… خیلی. گفتم یه یادگاری ازش توی مزرعه بذارم… درضمن، عنوان این مطلب، حسی بود که بعد از خوندن این نوشته به من دست داد….

لعنت به جاده …. به سفر…. لعنت به اتفاق….
لعنت به ساک ِ بسته ی گوشه ی اتاق …

لعنت به کاسه های آبی که پشت سر
لعنت به تو….به من….به تقدیر ِ این سفر

لعنت به لحظه های دم رفتن ِ قطار
لعنت به بغض این دل ِ تنگ و بی قرار

لعنت به عقربه ها و قطار ِ بی تاخیر
لعنت به این سکوت من و …جمله ای که دیر ….

می گویم …و تو رفته ای و….شاید که تا ابد
دیگر صدای من به گوش ات نمی رسد

در فکر من دوباره نشسته است قرص و تیغ…
وقتی برای همیشه می روی رفیق…

خیر ٌ حافظا….خداحافظت عزیز….
یک مشتِ خاک هم تو بر تن ِ خسته ام بریز…

حالا صدای سوت ….
صدای شکستن است ….
خانم ؟! کنار ریل هم جای نشستن است؟….

آیه

اگر تویی باشد

امین — Wed, 10 Feb 2010 05:05:27 +0000

وقتی می گویم میخواهم تنها باشم، یعنی میخواهم با تو باشم.

یک دوست!

فلانی ها

امین — Wed, 10 Feb 2010 05:03:15 +0000

آدم هایی که برچسب مخصوص می خورند جور دیگری نگاه می شوند.

پگاه

دیالوگ

امین — Thu, 04 Feb 2010 03:48:32 +0000

At the birth of the sun and of his brother, the moon, their mother died. So the sun gave to the earth her body, from which was to spring all life. And he drew forth from her breast the stars. The stars he threw into the night sky, to remind him of her soul.

The last of the Mohicans

ابر سفید تُپُلو

امین — Thu, 28 Jan 2010 12:50:32 +0000

طنین خوش آهنگ و آرامش بخشش، مرا فرا می خواند

در انبوهی از جمعیت کتاب ها…

نگاهش گرم و گیرا است، لطافتی همچون ابریشم نثار استخوان هایم می کند.

انگار زاده ی او هستم، که مرا این چنین می طلبد.

مرا همچون قطره، در دریای خود می بالد.

او شیفته ی من است و من پر نیاز به او و آغوشش، گرمایش، دلتنگی هایش…

او پناه خستگی های من است. همدم تنهایی های من است.

چرا دوستم دارد؟

از در آغوش کشیدن پیکر خسته ام چه هنگام خسته خواهد شد؟

شعر از وروجک

پ.ن: شعر (نمی دونم به این شاید نشه گفت شعر، یه متن ادبی) از من نیست. محتواش به نظر شما در چه زمینه ایه؟ سوم شخصی که توش به کار رفته فکر می کنید کی یا چی باشه؟ من نمی گم تا همین جور ده ها برداشت بشه ازش کرد.

پ.ن: فکر می کنید عنوان بی ربطه؟! خب حق دارید! اما نه نیست…

پ.ن: وروجک کیه؟! بعدا می فهمید…

هیچی

امین — Thu, 17 Dec 2009 22:32:31 +0000

اولین نقطه ای که از مرکز کائنات گریخت و بر خلاف محورش به چرخش درآمد، سر من بود.

من اولین قابله ای هستم که ناف شیریی را بریده است.

اولین آواز را من خواندم.

برای زنی که در هراس سکوت و سنگ و سکسکه، تنها نارگیل شامم را ربوده بود.

سپهر را من نیلگون شناختم.

چرا که رنگ هوس های نا محدود من بود

خدا، کران بی کرانه ی شکوه من بود.

و شیطان اسطوره ی تنهایی اندیشه های هولناک من.

اولین دستی که اولین خوشه ی انگور را چید دست من بود.

کفش، ابتکار پرسه های من بود.

و چتر، ابداع بی سامانی هایم.

هندسه ی شطرنج، سکوت من بود. و رنگ تعبیر دلتنگی هایم.

من اولین کسی هستم که در دایره ی صدای پرنده ای بر سرگردانی خود خندیده است…

من اولین سیاه و سفیدم.

هر چه که میبینید در محور شراره های شور عشق من می چرخد…

آه را من به دریا آموختم.

سرم به بوته ی خُشگه گونی مانند است.

با این همه هزار خورشید و ماه و زمین را یکجا در آن میچرخانم…

اولین اشک را من ریختم، بر جنازه ی زنی که غوطه در شیر و خون، کنار نارگیل مرده بود.

بی هراس سکوت و سنگ و سکسکه…

پ.ن: این شعر رو کسی نوشته که توی ایستگاه اتوبوس، زیر بارون، نشسته بوده و داشته enigma گوش میداده. ببینید ته ذهنش چیه. نظر شما چیه؟