هه…

حالا ما داریم همدیگه رو میکشیم و اونا دنبال علم‌اند…

http://if-l-were-god.blogspot.com که به جای i مجبور نباشن l بذارن!

این دو تا رو ببینید:

http://if-i-were-god.blogspot.com و http://if-l-were-god.blogspot.com

من اگه خدا بودم، کاری می کردم تا بتهوون آخرین سمفونی خودش رو بشنوه.

[+]

هرکس با قوه‌ی تصور خودش کسی دیگر را دوست دارد و این از قوه‌ی تصورش است که کیف می‌برد، نه آن زنی که روبه‌روی اوست.
آن زن تصور درونی خودمان است. یک موهوم که با حقیقت اصلی فرق دارد.

خدمت این آقای محترم باید بگویم، در نگاه شما حتی ذلت هم نیست، چه برسد به عظمت! شما فرقی بین خوبی و بدی نمی بینید که این حرف را می زنید. آدم خوبی را دوست دارد. وقتی کسی خوب است، آدم ها دوستش دارند.

من برای شما متاسفم که دوست داشتن را فقط در دوست داشتنِ زن می بینید، تازه آن هم به این شکل. قوه ی تصور! هح! فقط یک بیمار روانی می تواند حقیقت را نبیند و تنها تصورش را دوست بدارد.

آن آدم خوب است. آن آدم یک زن است. من خوبی را دوست دارم. من آن زن را دوست دارم. من عاشق آن زن می شوم. و تازه آغاز ماجرا است. تازه آغاز دوست تر داشتن است. آغاز بیشتر دیدن خوبی های او. نه بازتاب تصوراتم در او.

شما زن را چیزی میدانید که باید دوستش داشت. و این فاجعه است! شما به جای دوست داشتن خوبی ها، دوست داشتن پاکی ها، دوست داشتن حقیقت، صداقت… دارید یک انسان را به خاطر تصوراتتان دوست می دارید. شما آن انسان را نه به خاطر تجلی خوبی ها در او، بلکه به خاطر تصور خودتان دوستش دارید. و این باور کردنی نیست!

کشتی نه شکسته است و نه غرق شده.

فقط هیچ کس به جز ناخدا در آن نیست…

و این برای یک کشتی، از هزار بار غرق شدن بدتر است…