از علی شنید: از این ساعت، تو قاضی کوفه نیستی. مات و مبهوت پرسید: خیانت کرده‌ام یا جنایت؟ گفت: هیچ‌کدام. پرسید: من را که شیخ بصری‌ها بودم به کوفه خواندنی و سمت قضا دادی. اکنون به کدامین جرم، مسند قضا را از من که همۀ عمر تو را مدح گفته‌ام، می‌گیری؟

گفت: از کنار مسجد می‌گذشتم. تو را دیدم که با مردی متهم، سخن می‌گفتی و جرم‌های او را می‌شمردی. صدای تو بلندتر از صدای او بود. والسلام.

+ +

اما… بگذریم…

خدایا، او که در قلب من نماند، تو در آسمانت مراقبش باش…

من مانده ام و اتاق های خالی، اتاق های سرد، اتاق هایی که چراغشان دیگر روشن نخواهد شد، اتاق های خاک گرفته، با پارچه های سفید روی صندلی ها…

من مانده ام و سکوت تنهایی، من مانده ام و سوت های گاه و بی گاه خودم. سیگار نه، ولی شاید یک روز پیپ را امتحان کنم!